Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ

Η θεραπεία των επιληπτικών κρίσεων στοχεύει στη πρωτογενή βλάβη που τις προκαλεί. Πολλές φορές η πρωτογενής βλάβη δεν μπορεί να διαγνωσθεί ή δεν είναι θεραπεύσιμη (σήμερα η χειρουργική αφαίρεση νεοπλασμάτων από τα εγκεφαλικά ημισφαίρια εφαρμόζεται συχνά στην πράξη).
Οι επιληπτικές κρίσεις μπορεί να ελεγχθούν  με σύγχρονα αντιεπιληπτικά φάρμακα. Ένας σκύλος που έχει παρουσιάσει μια μόνο επιληπτική κρίση, η κλινική και νευρολογική εξέταση είναι φυσιολογικές και επίσης είναι φυσιολογικές οι αιματολογικές και βιοχημικές εξετάσεις δεν χρειάζεται θεραπεία. Όταν παρουσιασθεί δεύτερη επιληπτική κρίση, τότε υπάρχει κίνδυνος αύξησης της συχνότητας και της διάρκειας και πρέπει να αρχίσει αντιεπιληπτική θεραπεία.
Ο έλεγχος των επιληπτικών κρίσεων είναι απαραίτητος επειδή μπορεί να προκαλέσουν εγκεφαλικές βλάβες λόγω της υποξίας που ακολουθεί την άπνοια που παρατηρείται κατά τη διάρκεια μιας παρατεταμένης επιληπτικής κρίσης. Επίσης, οι επιληπτικές κρίσεις προκαλούν συγκέντρωση αυξημένων ποσοτήτων διεγερτικών αμινοξέων (γλουταμινικό) και τοξική διέγερση των νευρώνων. Τέλος, η υπερθρμία που ακολουθεί παρατεταμένη ή επαναλαμβανόμενες επιληπτικές κρίσεις μπορεί να προκαλέσει διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη και θάνατο.
Τα δύο αντιεπιληπτικά φάρμακα που χρησιμοποιούνται συχνότερα είναι η φαινοβαρβιτάλη και το βρωμιούχο κάλιο. Η θεραπεία μπορεί να αρχίσει με οποιοδήποτε από τα δυο φάρμακα με τη προσθήκη ή την αντικατάσταση από το άλλο εάν ο έλεγχος των κρίσεων δεν είναι αποτελεσματικός. Το επίπεδο του φαρμάκου στο αίμα πρέπει να προσδιορίζεται πριν να γίνει αλλαγή της δόσης ή του φαρμάκου. Αμφότερα τα φάρμακα έχουν μικρό κόστος και είναι γενικώς ασφαλή.  Ο πλήρης έλεγχος των επιληπτικών κρίσεων είναι δύσκολο να επιτευχθεί. Ποσοστό σκύλων 25%-30% με ιδιοπαθή επιληψία δεν ελέγχονται καλά με φαινοβαρβιτάλη ή βρωμιούχο κάλιο ή συνδυασμό αυτών παρότι το επίπεδο των φαρμάκων στο αίμα είναι αποδεκτό. Η συνεργασία του ιδιοκτήτη είναι απαραίτητη για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των επιληπτικών κρίσεων.
Συχνά παρατηρούνται υποτροπές σε ένα ασθενή που ελέγχεται καλά. Η υποτροπή μετά από επιτυχημένη θεραπεία δεν υπονοεί απαραίτητα την επέκταση μίας δομικής αλλοίωσης του φλοιού των ημισφαιρίων Στις περιπτώσεις αυτές χρειάζεται πιο δυναμική θεραπεία. Σαν γενικός κανόνας ισχύει ότι δεν υπάρχει σχέση μεταξύ της βαρύτητας και της διάρκειας μιας επιληπτικής κρίσης με το είδος της υποκείμενης νόσου. Μερικοί σκύλοι με ιδιοπαθή επιληψία έχουν επιληπτικές κρίσεις βαρύτερες σε σύγκριση με σκύλους που έχουν μεγάλης έκτασης ενδοκρανιακό νεόπλασμα.
Η πρόγνωση σε ζώα με επιληπτικές κρίσεις συμπεριλαμβανομένης της επιληπτικής κατάστασης δεν είναι δυσμενής εάν δεν υπάρχουν ενδείξεις οργανικής εγκεφαλοπάθειας. Εκτός από την φάση της επιληπτικής κατάστασης οι σκύλοι δεν πεθαίνουν κατά τη διάρκεια μιας επιληπτικής κρίσης.
Αντιεπιληπτική θεραπεία συντήρησης
Φαινοβαρβιτάλη
Η φαινοβαρβιτάλη θεωρείται ως το κλασσικό αντιεπιληπτικό φάρμακο για το σκύλο και τη γάτα. Αυξάνει τον ουδό των νευρώνων για την έναρξη μιας επιληπτικής κρίσης. Συνήθως η θεραπεία αρχίζει με χορήγηση από το στόμα δόσης 2,5-3,0 mg/Kgr ΣΒ bid. Οι ιδιόκτητες πρέπει να ενημερωθούν ότι πολλοί ασθενείς με αυτή τη δοσολογία αν και παρουσιάζουν κατάπτωση της διάθεσης, επανακτούν τη φυσιολογική τους διάθεση σε 1-4 εβδομάδες χωρίς να ελαττωθεί η δόση του φαρμάκου.
Η ημιπερίοδος ζωής της φαινοβαρβιτάλης είναι 1-3 ημέρες και για να επιτευχθεί ένα σταθερό επίπεδο συγκέντρωσης στον ορό απαιτούνται 7-15 ημέρες. Ως εκ τούτου, ο προσδιορισμός της συγκέντρωσης στον ορό σε χρονικό διάστημα μικρότερο των 7 ημερών από την έναρξη της θεραπείας είναι αναξιόπιστος. Η δραστική συγκέντρωση στον ορό διαφέρει ανάλογα με τον ασθενή αλλά πρέπει να είναι μεταξύ 15 και 45 mcg/ml.
Σε περίπτωση που απαιτείται πιο άμεσος έλεγχος των επιληπτικών κρίσεων μπορεί  η φαινοβαρβιτάλη να χορηγηθεί σε δόση εφόδου που είναι 16 mg/kg σε διάστημα 16-24 ωρών. Αυτό επιτυγχάνεται χορηγώντας 4 mg/kg IV, IM ή per os κάθε 4 ώρες. Η συγκέντρωση του φαρμάκου στο αίμα μπορεί να προσδιορισθεί στο τέλος αυτής της περιόδου. Αν η δοσολογία αυτή προκαλεί έντονη ηρέμηση, τότε μπορεί να διακοπεί και να αρχίσει η θεραπεία συντήρησης.
Αν αποφασισθεί να διακοπεί η χορήγηση του φαρμάκου για οποιαδήποτε αιτία, ποτέ δεν πρέπει να διακόπτεται απότομα διότι  μπορεί να εκδηλωθούν ισχυρές επιληπτικές κρίσεις. Συνιστάται η βραδεία και προοδευτική μείωση της δοσολογίας του φαρμάκου που θα διαρκέσει αρκετές εβδομάδες μέχρι την πλήρη αποκοπή του. Η χρόνια χρήση μεγάλων δόσεων μπορεί να προκαλέσει πολυδιψία και πολυουρία με αύξηση του σωματικού βάρους και ηρέμηση μέχρι ήπιας πάρεσης και αταξίας.
Η φαινοβαρβιτάλη απεκκρίνεται διαμέσου του ήπατος και συχνά προκαλεί αύξηση του επιπέδου της αλκαλικής φωσφατάσης στον ορό του αίματος. Η πρόκληση ηπατοπάθειας είναι σπάνια παρενέργεια, αλλά θα πρέπει να ελέγχεται η ηπατική λειτουργία του ασθενή με βιοχημικές εξετάσεις κάθε μερικούς μήνες. Η φαινοβαρβιτάλη μπορεί να μεταβάλει τις τιμές των εξετάσεων που γίνονται για την λειτουργικότητα του θυρεοειδή αδένα και να δώσει ψευδή αποτελέσματα υποθυρεοειδισμού.
Βρωμιούχο κάλιο
Το βρωμιούχο κάλιο που είναι ένα δισθενές άλας χρησιμοποιείται συνήθως σε συνδυασμό με φαινοβαρβιτάλη όταν  αυτή από μόνη της δεν ελέγχει τις επιληπτικές κρίσεις ή τις ελέγχει μερικώς. Η χρήση του επιτρέπει τη μείωση της δοσολογίας της φαινοβαρβιτάλης. Επίσης, μπορεί το βρωμιούχο κάλιο να χρησιμοποιηθεί από την αρχή από μόνο του σαν κύριο αντιεπιληπτικό φάρμακο. Η δράση του που είναι όμοια με αυτή της φαινοβαρβιτάλης συνίσταται στην αύξηση του ουδού των νευρώνων στις επιληπτικές κρίσεις. Το βρωμιούχο κάλιο απεκκρίνεται διαμέσου των νεφρών και ως εκ τούτου είναι χρήσιμο σε ζώα με ηπατική νόσο. Η δόση πρέπει να μειώνεται σε ζώα με νεφρική νόσο. Η δοσολογία για το βρωμιούχο κάλιο είναι 30-40 mg/kg ΣΒ sid αν χορηγείται σε συνδυασμό με φαινοβαρβιτάλη ή 30-80mg/kg ΣΒ αν χορηγείται μόνο του.
Αν απαιτείται γρήγορος έλεγχος των επιληπτικών κρίσεων μπορεί να χορηγηθεί σε δόση εφόδου 400-600 mg/kg ΣΒ/ ημέρα (100 – 150 mg/ kg per os δυο φορές την ημέρα) για διάστημα 1-2 ημερών. Αν προκληθεί έντονη ηρέμηση, τότε η δόση εφόδου σταματά και αρχίζει η θεραπεία συντήρησης.
Δίαιτα υψηλή σε χλώριο αυξάνει την αποβολή των ιόντων βρωμίου και μειώνουν τη συγκέντρωσή τους στο αίμα. Στο σκύλο η ημιπερίοδες ζωής του βρωμιούχου καλίου είναι 24-36 ημέρες και απαιτούνται 80-120 ημέρες να επιτευχθεί μια σταθερή συγκέντρωση στο αίμα. Ο καθορισμός της συγκέντρωσης στο αίμα με δόση συντήρησης πρέπει να γίνεται μετά από 3-4 μήνες. Η θεραπευτική συγκέντρωση στον ορό του αίματος πρέπει να είναι 1-2,5 mg/ml  όταν χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με φαινοβαρβιτάλη ή 1-3 mg/ml  όταν χρησιμοποιείται μόνο του.
Οι παρενέργειες είναι όμοιες με αυτές που παρατηρούνται με τη φαινοβαρβιτάλη ( ηρέμηση, πολυδιψία, πολυουρία, πολυφαγία, ήπια πάρεση και αταξία των οπίσθιων άκρων). Σπάνια το φάρμακο μπορεί να προκαλέσει επιθετική συμπεριφορά.  Η μακρά ημιπερίοδος ζωής έχει το πλεονέκτημα να επιτρέπει να σταματήσει η θεραπεία απότομα επιτρέποντας στη συγκέντρωση του φαρμάκου στο αίμα να μειώνεται προοδευτικά. Το μειονέκτημα είναι ότι αν παρατηρηθούν παρενέργειες και διακοπεί η χορήγηση του φαρμάκου, απαιτείται ένα μικρό χρονικό διάστημα για να εξαλειφθούν οι επιπλοκές. Αν είναι απολύτως απαραίτητο η ενδοφλέβια χορήγηση ΝαCl  μειώνει ταχέως τη συγκέντρωση του βρωμιούχου καλίου στο αίμα.
Στη γάτα δεν συνιστάται η χορήγησή του διότι δεν έχει καλά αποτελέσματα και επίσης μπορεί να προκαλέσει άσθμα και παγκρεατίτιδα.

   Ορισμένα από τα πιο σύγχρονα αντιεπιληπτικά φάρμακα που χορηγούνται στους ανθρώπους μπορεί να χρησιμοποιηθούν στο σκύλο σαν επικουρικά στην κλασσική αντιεπιληπτική θεραπεία ή σαν κύρια φάρμακα. Αν χρησιμοποιούνται σαν επικουρικά η δόση των κύριων φαρμάκων μπορεί να μειωθεί. Στη κατηγορία των φαρμάκων αυτών περιλαμβάνονται :
Gabapentin (Neurontin)
Η δομή του είναι ανάλογη με του γ-αμινοβουτυρικού οξέος αλλά δεν είναι επακριβώς γνωστός ο μηχανισμός δράσης του. Η ημιπερίοδος ζωής στους σκύλους είναι 3-4 ώρες. Απεκκρίνεται κυρίως από τους νεφρούς και μικρή ποσότητα μεταβολίζεται και απεκκρίνεται από το ήπαρ. Η συνιστώμενη δόση είναι 10 mg/kgΣΒ tid. Εκτός από ήπια ηρέμηση σπάνια παρατηρούνται άλλες παρενέργειες. Η συγκέντρωση του φαρμάκου στο αίμα συνήθως δεν μετριέται στους σκύλους. Μειονέκτημα μπορεί να θεωρηθεί ότι απαιτείται να χορηγείται τρεις φορές ημερησίως.
Levetiracetam (Keppra)
Έχει ημιπερίοδο ζωής 3-4 ώρες και το μεγαλύτερο μέρος του φαρμάκου απεκκρίνεται από τους νεφρούς. Χρησιμοποιείται σαν επικουρικό φάρμακο στο σκύλο και τη γάτα. Η συνισταμένη αρχική δόση είναι 10-20 mg/kg ΣΒ tid. Η δόση μπορεί να αυξάνεται κάθε φορά κατά 20mg/kgΣΒ έως ότου επιτευχθεί αποτέλεσμα. Είναι πολύ ασφαλές φάρμακο στο σκύλο και τη γάτα. Για τη γάτα αποτελεί το επικουρικό φάρμακο της φαινοβαρβιτάλης όταν αυτή δεν ελέγχει καλά τις επιληπτικές κρίσεις.

���ģ������http://BestMoban.Com,����ģ�������http://BestMoban.Com http://9host.cn http://bestsucai.com