Η κλινική εικόνα και η θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας
										      

Η οστεοαρθρίτιδα (ΟΑ) ή εκφυλιστική αρθροπάθεια είναι χωρίς αμφιβολία η συχνότερη αρθροπάθεια του σκύλου. Πρόσφατες επιδημιολογικές μελέτες στις ΗΠΑ έδειξαν ότι το 20% των 44 εκατομμυρίων περίπου ενήλικων και υπερήλικων σκύλων πάσχει από ΟΑ. Παρά τις πολυάριθμες έρευνες, πολλά σημεία της παθογένειάς της εξακολουθούν να παραμένουν αδιευκρίνιστα.

Από κλινική άποψη, η ΟΑ χαρακτηρίζεται από προοδευτική εμφάνιση πόνου και δυσκαμψίας στην προσβλημένη άρθρωση με αποτέλεσμα την πρόκληση «ψυχρής» χωλότητας στην αρχή, που προοδευτικά γίνεται μόνιμη. Στα ζώα αυτά επιπλέον διαπιστώνεται μείωση του εύρους κάμψης – έκτασης της άρθρωσης κατά την υποβολή της σε παθητικές κινήσεις, διόγκωση και τελικά παραμόρφωση. Από παθολογανατομική άποψη, η ΟΑ χαρακτηρίζεται από βαθμιαία απώλεια του αρθρικού χόνδρου σε συνδυασμό με την σκλήρυνση του υποχονδρικού οστίτη ιστού, την ανάπτυξη οστεοφύτων στην περιφέρεια των αρθρικών επιφανειών και τη χρόνια υμενίτιδα.

Η ΟΑ διακρίνεται σε πρωτογενή ή ιδιοπαθή και δευτερογενή. Στην κλινική πράξη πολύ συχνότερα εμφανίζεται η δευτερογενής μορφή που οφείλεται σε κληρονομικές αρθροπάθειες (π.χ. δυσπλασία της άρθρωσης του ισχίου, δυσπλασία της άρθρωσης του αγκώνα, οστεοχονδρίτιδα) ή σε τραυματισμό των ανατομικών στοιχείων της άρθρωσης (π.χ. ενδοαρθρικά κατάγματα, ρήξη πρόσθιου χιαστού συνδέσμου).Η πρωτογενής ΟΑ εμφανίζεται σε νεαρούς σκύλους ορισμένων φυλών όπως Dalmatian , Chow chow , Spaniels , Boxer ,Golden retriever , Samoyed

και πιθανόν να οφείλεται σε μεταβολική ανωμαλία του αρθρικού χόνδρου.

Στη γάτα η ΟΑ εμφανίζεται συχνότερα απ’ ότι πιστευόταν στο παρελθόν και συνήθως είναι πρωτογενής. Η δευτερογενής ΟΑ στο ζωικό αυτό είδος τις περισσότερες φορές οφείλεται σε επαναλαμβανόμενους τραυματισμούς των αρθρώσεων και σε κληρονομικές οστεοπάθειες και αρθροπάθειες όπως η βλεννοπολυσακχαρίδωση, η οστεοχονδροδυσπλασία της φυλής Scottish fold και η δυσπλασία της άρθρωσης του ισχίου. Επισημαίνεται ότι στη γάτα η ΟΑ συνήθως εκδηλώνεται με διαταραχές της συμπεριφοράς και σπανιότερα με χωλότητα.

Κύρια κλινικά χαρακτηριστικά της οστεοαρθρίτιδας

Πόνος

  • Κάταγμα της έσω κορωνοειδούς απόφυσης της ωλένης

Η θεραπευτική αντιμετώπιση του κατάγματος της έσω κορωνοειδούς απόφυσης της ωλένης είναι χειρουργική. Τα ασθενή ζώα πρέπει να χειρουργούνται σε ηλικία μικρότερη των 16 μηνών , πριν δηλαδή την εμφάνιση δευτερογενών αλλοιώσεων αρθρίτιδας. Η χειρουργική επέμβαση συνίσταται στην διάνοιξη της άρθρωσης από την έσω πλευρά και την απομάκρυνση των ελευθέρων τμημάτων της κορωνοειδούς απόφυσης. Μετά την χειρουργική επέμβαση περιορίζεται η δραστηριότητα του ζώου για 4 – 6 εβδομάδες . Η πρόγνωση είναι καλή έως άριστη.

  • Αδυναμία συνοστέωσης του ράμφους του ωλεκράνου

Η κλασσική θεραπεία της αδυναμίας συνοστέωσης του ράμφους του ωλεκράνου είναι η χειρουργική απομάκρυνση του ελεύθερου τμήματος αυτού. Το ελεύθερο τμήμα του ράμφους του ωλεκράνου πρέπει να αφαιρείται αμέσως μετά τη διάγνωση (ηλικία 4-6 μήνες) διότι η παραμονή του εντός της άρθρωσης διατηρεί την φλεγμονή και οδηγεί σε δευτερογενείς εκφυλιστικές αλλοιώσεις. Καλύτερα αποτελέσματα αναφέρονται με την επανασύνδεση του ελεύθερου τμήματος του ράμφους του ωλεκράνου στη μετάφυση της ωλένης με συμπιεστικό κοχλία

Σύμφωνα με την θεωρεία που αναφέρει ότι η αδυναμία συνοστέωσης του ράμφους του ωλεκράνου οφείλεται σε ασύγχρονη κατά μήκος αύξηση της κερκίδας με την ωλένη, η οστεοτομία της ωλένης με σκοπό να εξαλειφθούν τα ασκούμενα φορτία στο ράμφος του ωλεκράνου οδηγεί στη συνοστέωση του ράμφους του ωλεκράνου με την μετάφυση της ωλένης.

Την κλινική εικόνα της ΟΑ χαρακτηρίζει ο χρόνιος πόνος στον οποίο θα πρέπει να αποδοθούν η εμφάνιση χωλότητας και οι διαταραχές της συμπεριφοράς του ζώου. Ο πόνος μπορεί να οφείλεται στην περιοστίτιδα των σημείων εκείνων στα οποία παρατηρείται οστική αναδόμηση, στα υποχονδρικά μικροκατάγματα, στον ερεθισμό των αισθητικών απολήξεων του αρθρικού υμένα από τα οστεόφυτα, στον περιαρθρικό μυϊκό σπασμό, στην ισχαιμία του σπογγώδη οστίτη ιστού λόγω μείωσης της ενδοστικής πίεσης ή/και στην υμενίτιδα.

Ο αρθρικός πόνος περιορίζει την κινητική δραστηριότητα του ζώου με αποτέλεσμα την εγκατάσταση μυϊκής ατροφίας. Ο περιορισμός της μυϊκής υποστήριξης στην πάσχουσα άρθρωση αυξάνει τις μηχανικές φορτίσεις στον αρθρικό θύλακο, τους συνδέσμους και τον αρθρικό χόνδρο. Οι αλλοιώσεις του αρθρικού χόνδρου, τέλος, ευνοούν την απελευθέρωση διαφόρων μεταβιβαστών της φλεγμονής (π.χ. προσταγλανδίνες) που με τη σειρά τους προκαλούν πτώση του ουδού του πόνου και υπεραισθησία ή αλλοδυνία .

Οστεόφυτα

Τα χαρακτηριστικά οστεόφυτα της ΟΑ, αποτελούνται από κεντρικό οστέϊνο πυρήνα που συνδέεται με τον υποχονδρικό οστίτη ιστό και περιβάλλεται από υαλώδη και ινώδη χόνδρο και ο μηχανισμός σχηματισμού τους είναι πιθανότατα ανάλογος με εκείνο της ενδοχόνδριας οστεοποίησης.

Τα οστεόφυτα συνήθως σχηματίζονται στα σημεία πρόσφυσης του αρθρικού θύλακα στα οστά ή στα σημεία κατάφυσης των συνδέσμων και μόνο σπάνια μέσα στην αρθρική κοιλότητα Αυτά εμφανίζονται μέσα σε μερικές εβδομάδες ή μήνες από την έναρξη των εξεργασιών στον αρθρικό χόνδρο και στις ακτινογραφίες απεικονίζονται ως ακτινοσκιερές εστίες.

Χωρίς να είναι απόλυτα γνωστός ο μηχανισμός της πρόκλησης και ο ρόλος των οστεόφυτων στην ΟΑ, πιθανολογείται ότι συμβάλλουν στη σταθερότητα της άρθρωσης αυξάνοντας την επιφάνειά της. Τελευταία υποστηρίζεται ότι τα οστεόφυτα δημιουργούνται ύστερα από διέγερση των τασεοϋποδοχέων των περιαρθρικών μαλακών μορίων, προκειμένου να τους διατηρήσουν σε τάση ως αντιστάθμισμα του περιορισμού των διαστάσεων της αρθρικής κοιλότητας .

Διάγνωση

Οι πληροφορίες από το ιστορικό και η κλινική εικόνα είναι συνήθως επαρκή στοιχεία για τη διάγνωση της ΟΑ. Τα ακτινογραφήματα των αρθρώσεων και σπανιότερα η ανάλυση του αρθρικού υγρού επιβεβαιώνουν τη διάγνωση. Είναι σπάνιο να μη μπορεί να διαφοροποιηθεί η ΟΑ από λοιμώδη ή ανοσολογική αρθρίτιδα.

Για την απεικόνιση ελαφρού βαθμού οστεοαρθριτικών αλλοιώσεων απαιτούνται καλής ποιότητας ακτινογραφήματα που προϋποθέτουν κατάλληλα στοιχεία έκθεσης προσαρμοσμένα για οστά και σωστή εμφάνιση. Στα ακτινογραφήματα είναι πιθανόν να απεικονισθεί συλλογή υγρού στην αρθρική κοιλότητα, ανάπτυξη οστεοφύτων στις παρυφές των αρθρικών επιφανειών και σκλήρυνση με λυτικές εστίες στον υποχονδρικό οστίτη ιστό.

Θεραπεία

Η ΟΑ είναι μια προϊούσα μη αναστρέψιμη νόσος που δεν θεραπεύεται αλλά ελέγχεται με τη συντηρητική θεραπεία. Στα περισσότερα ζώα με κλινικά συμπτώματα ΟΑ η θεραπεία είναι συντηρητική. Η επιλογή της χειρουργικής θεραπείας εξαρτάται από το ποια είναι η πάσχουσα άρθρωση και σε ποιο στάδιο της νόσου ευρίσκεται.

Α. Συντηρητική θεραπεία

Η συντηρητική θεραπεία της ΟΑ περιλαμβάνει τα ακόλουθα :

Α. Μείωση του σωματικού βάρους

Η μείωση του σωματικού βάρους μειώνει τις φορτίσεις στις πάσχουσες αρθρώσεις. Αν το σωματικό βάρος ενός ζώου είναι μεγαλύτερο από το 20% του ιδανικού βάρους της φυλής του, τότε θεωρείται παχύσαρκο. Σε πολλά παχύσαρκα ζώα με κλινικά συμπτώματα ΟΑ, παρατηρείται μείωση ή εξάλειψη των συμπτωμάτων, μόλις φθάσουν το ιδανικό σωματικό βάρος. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία ειδικών κλινικών σιτηρεσίων που με τη χορήγησή τους επιτυγχάνεται αρχικά η απώλεια βάρους και κατόπιν η διατήρηση του επιθυμητού σωματικού βάρους. .

Β. Ελεγχόμενη κινητική δραστηριότητα.

Η έντονη άσκηση είναι η συχνότερη αιτία εμφάνισης οξέων επεισοδίων πόνου σε ασθενείς με ΟΑ. Από την άλλη πλευρά, η έλλειψη κινητικής δραστηριότητας προκαλεί μυϊκή αδυναμία και δυσκαμψία στις αρθρώσεις, επιδεινώνοντας την κλινική εικόνα της ΟΑ.

Ο τύπος της απαιτούμενης κινητικής δραστηριότητας εξαρτάται από την βαρύτητα των κλινικών συμπτωμάτων, το στάδιο της νόσου και τις δυνατότητες του ιδιοκτήτη. Τα διάφορα επίπεδα άσκησης μπορεί να ταξινομηθούν ως ακολούθως:

  • Εφαρμογή προγράμματος παθητικών κινήσεων στις αρθρώσεις όταν το ζώο δεν μπορεί να περπατήσει ή το περπάτημα είναι επίπονο. Ο σκοπός είναι να διατηρηθεί η κινητικότητα και η ευκαμψία των αρθρώσεων μέχρι να υποχωρήσουν τα έντονα κλινικά συμπτώματα με τη χορήγηση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων. Το πρόγραμμα συνίσταται στην εκτέλεση με ήπιο τρόπο μεγάλου εύρους παθητικών κινήσεων κάμψης και έκτασης σε κάθε άρθρωση 10-15 φορές που επαναλαμβάνονται 3-4 φορές την ημέρα.
  • Η υδροθεραπεία και η κολύμβηση αποτελούν άριστους τρόπους κίνησης και ενδυνάμωσης των αρθρώσεων χωρίς να ασκούνται σε αυτές φορτίσεις από το βάρος του σώματος. Κατά την υδροθεραπεία οι φορτίσεις που ασκούνται στις αρθρώσεις είναι ανάλογες του βαθμού βύθισης του ζώου στο νερό ενώ κατά την κολύμβηση δεν ασκούνται φορτίσεις από το βάρος του σώματος.
  • Ελεγχόμενη κινητική δραστηριότητα περπατώντας με οδηγό σε επίπεδο ή επικλινές έδαφος ή ανέβασμα σκαλοπατιών.
  • Ελεγχόμενη κινητική δραστηριότητα επιτρέποντας στο ζώο να τρέχει μόνο του για προκαθορισμένα μικρά χρονικά διαστήματα που πρέπει να επαναλαμβάνονται αρκετές φορές την ημέρα.

Γ. Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ)

Τα ΜΣΑΦ λόγω της άριστης αναλγητικής και αντιφλεγμονώδους ιδιότητάς τους, είναι το κύριο τμήμα της θεραπείας της οστεοαρθρίτιδας. Ο βασικός τρόπος δράσης των περισσοτέρων ΜΣΑΦ είναι η αναστολή της δράσης του ενζύμου κυκλοοξυγενάση, που είναι απαραίτητο για τη μετατροπή του αραχιδονικού οξέος σε προσταγλανδίνες και θρομβοξάνες (μεταβιβαστές της φλεγμονής). Οι ουσίες αυτές, αφ’ ενός μεν μεσολαβούν στη διαδικασία εξέλιξης της φλεγμονής, αφ’ ετέρου δε ενισχύουν τη μετάδοση και την αντίληψη των ερεθισμάτων του πόνου στον νωτιαίο μυελό διαμέσου κεντρομόλων αισθητικών νευρώνων.

Νεότερα δεδομένα αποδεικνύουν την ύπαρξη δύο μορφών κυκλοοξυγενάσης, που είναι η κυκλοοξυγενάση –1 ( COX -1) και η κυκλοοξυγενάση –2 ( COX -2). H COX -1 είναι ένα ‘’φυσιολογικό ‘’ ένζυμο διότι είναι απαραίτητη για την ομοιοστασία του οργανισμού μεσολαβώντας στη σύνθεση των προσταγλανδινών που ευρίσκονται φυσιολογικά στο στομάχι, νεφρούς, ενδοθήλιο και αιμοπετάλια. Η COX -2 είναι η ‘’παθολογική’’ κυκλοοξυγενάση , που παράγεται στα σημεία πού υφίσταται φλεγμονή και προάγει την γένεση ουσιών (μεταβιβαστές της φλεγμονής) πού ενισχύουν τη φλεγμονώδη αντίδραση. Το ιδανικό ΜΣΑΦ θα έπρεπε να αναστέλλει εκλεκτικά τη δράση της COX -2, με αποτέλεσμα την εξουδετέρωση της φλεγμονής και του πόνου, χωρίς όμως να αναστέλλει την δράση της COX -1 , που η έλλειψή της οποίας συνδυάζεται με παρενέργειες.

Πρέπει, επίσης , να σημειωθεί ότι τα ΜΣΑΦ δεν αναστέλλουν τη πρόοδο των εκφυλιστικών αλλοιώσεων στον αρθρικό χόνδρο.

Η συχνότερα παρενέργεια των ΜΣΑΦ είναι το γαστροδωδεκαδακτυλικό έλκος, που εκδηλώνεται με έμετο και διάρροια που συχνά είναι αιμορραγική. Άλλη συχνή παρενέργειες των ΜΣΑΦ είναι η νέκρωση των ουροφόρων σωληναρίων πού προκαλείται συνήθως σε ασθενείς με προϋπάρχουσα νεφροπάθεια ή σε ασθενείς με μειωμένο όγκο αίματος ή υπόταση. Η πιθανότητα εμφάνισης υποογκαιμίας λόγω έντονης άσκησης πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψιν όταν χορηγούνται ΜΣΑΦ σε κυνηγετικά σκυλιά πριν από το κυνήγι. Επίσης , πρέπει να δίδεται προσοχή όταν χορηγούνται ΜΣΑΦ κατά τη διάρκεια χειρουργικών επεμβάσεων και σε ασθενείς που βρίσκονται σε κατάσταση shock . Τέλος, τα ΜΣΑΦ είναι πιθανό να προκαλέσουν πηκτικές διαταραχές

Σε ηλικιωμένα ζώα ή σε ζώα με προϋπάρχουσες γαστρεντερολογικές παθήσεις συνιστάται η σύγχρονη χορήγηση μισοπροστόλης μαζί με τα ΜΣΑΦ. H μισοπροστόλη ( Cytotec tab 200 μ g – Searle / Vianex ) που είναι ένα συνθετικό ανάλογο της PGE 1 εμποδίζει την εμφάνιση γαστροδωδεκαδακτυλικών ελκών αυξάνοντας την έκκριση βλέννης και την αιμάτωση του γαστρεντερικού βλεννογόνου. Η δόση στο σκύλο είναι 3 μ g / Kg / ΣΒ από το στόμα κάθε 8 ώρες. Η μισοπροστόλη δεν προφυλάσσει από την εμφάνιση γαστροεντερικού έλκους λόγω χορήγησης γλυκοκορτικοστεροειδών και επίσης δεν είναι αποτελεσματική για τη θεραπεία ήδη υπαρχόντων ελκών.

Τα φάρμακα πού ανήκουν στη κατηγορία των ανταγωνιστών της ισταμίνης όπως η σιμετιδίνη ( Tagamet), η ρανιτιδίνη ( Zantac ) καί η φαμοτιδίνη ( Gasterogen ) καθώς επίσης και η σουκραλφάτη ( Dolicek ) έχουν αμφίβολα αποτελέσματα όσον αφορά την πρόληψη εμφάνισης γαστρικών ελκών λόγω χρήσεως ΜΣΑΦ. Η κύρια χρήση των φαρμάκων αυτών είναι η θεραπεία ήδη υπαρχόντων διαβρώσεων και ελκών του γαστροεντερικού σωλήνα λόγω χρήσης ΜΣΑΦ. Η δοσολογία για τα φάρμακα αυτά είναι:

  • Σιμετιδίνη 5 – 10 mg / Kg ΣΒ 3 – 4 φορές ημερησίως ενδοφλεβίως ή από το στόμα.
  • Ρανιτιδίνη 1 – 2 mg / Kg ΣΒ 2 φορές ημερησίως από το στόμα ή ενδοφλεβίως.
  • Φαμοτιδίνη 0,5 mg / Kg ΣΒ μία φορά ημερησίως από το στόμα ή ενδοφλεβίως.
  • Σουλκραλφάτη 1 gram 3 έως 4 φορές ημερησίως από το στόμα για ζώα βάρους μεγαλύτερου από 25 Kg και ½ gram για ζώα βάρους μικρότερου από 25 Kg .

Στο εμπόριο κυκλοφορούν πολλά σκευάσματα ΜΣΑΦ με διαφορετική δραστική ουσία το κάθε ένα. Συχνότερα χρησιμοποιούνται η καρπροφαίνη ( Rimadyl ), η μελοξικάμη ( Metacam ) , η τεποξαλίνη ( Zubrin ) και το τολφεναμικό οξύ ( Tolfedine ). Η καρπροφαίνη και η μελοξικάμη μπορούν να χορηγηθούν με σχετική ασφάλεια και στις γάτες.

Εάν η δραστικότητα ενός συγκεκριμένου ΜΣΑΦ δεν είναι ικανοποιητική ή μειώνεται με την πάροδο του χρόνου , θα πρέπει να αντικαθίσταται με ένα άλλο. Επίσης, εάν εκδηλωθούν παρενέργειες με ένα ΜΣΑΦ, θα πρέπει να δοκιμάζεται ένα άλλο.

Δ. Γλυκοκορτικοστεροειδή

Τα γλυκορτικοστεροειδή, λόγω της σημαντικής αντιφλεγμονώδους δράσης τους, χρησιμοποιούνται συχνά για την αντιμετώπιση της φλεγμονής και του πόνου πού συνοδεύουν την οστεοαρθρίτιδα.

Όταν χορηγούνται σε υψηλές δόσεις ή μακροχρόνια καταστέλλουν την αναδόμηση του αρθρικού χόνδρου μειώνοντας τη σύνθεση των κολλαγόνων ινών και των πρωτεογλυκανών.

Η χορήγηση γλυκοκορτικοστεροειδών συνίστανται για βραχυχρόνιο αντιμετώπιση ασθενών με έντονο πόνο. Χορηγείται πρεδνιζολόνη αρχικά σε δόση 1 mg / kg ΣΒ την ημέρα για 3 ημέρες και κατόπιν προοδευτικά μειώνεται μέχρι να σταματήσει η χορήγηση. Η μακροχρόνια θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας με γλυκοκορτικοστεροειδή και η ενδοαρθρική έγχυση γλυκοκορτικοστεροειδών αντενδείκνυνται. Επίσης, αντενδείκνυται η ταυτόχρονη χρήση κορτικοστεροειδών και ΜΣΑΦ λόγω της συνεργικής αντιπροσταγλανδικής τους δράσης.

Ε. Χονδροπροστατευτικές ουσίες

Ο ακριβής μηχανισμός δράσης των ουσιών αυτών διερευνάται. Πιστεύεται ότι προστατεύουν τον αρθρικό χόνδρο προάγοντας τη σύνθεση πρωτεογλυκανών και αναστέλλοντας τη παραγωγή καταβολικών ενζύμων. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν :

  1. Πολυθειική πεντοζάνη ( Cartrophen)

Είναι ημισυνθετική γλυκοζαμινογλυκάνη που παρασκευάζεται από ξύλο οξιάς και έχει δομή όμοια με την ηπαρίνη. Προάγει τη σύνθεση νέων μορίων γλυκοσαμινογλυκανών και αναστέλλει τη δράση των καταβολικών ενζύμων.

Χορηγείται υποδόρια σε δόση 3 mg / kg ΣΒ κάθε 4 ημέρες κάνοντας συνολικά 4 εγχύσεις. Συχνά, το κλινικό αποτέλεσμα της δράσης της παρατηρείται πολύ αργότερα μετά το τέλος της θεραπείας. Παρότι παλαιότερα προτεινόταν η ενδοαρθρική έγχυση, σπάνια εφαρμόζεται σήμερα διότι έχει αποδειχθεί ότι η υποδόρια χορήγηση έχει καλή δραστικότητα και συγχρόνως αποφεύγεται η πιθανότητα πρόκλησης σηπτικής αρθρίτιδας.

  1. Πολυθειικές γλυκοσαμιν o γλυκάνες ( Adequan)

Η κύρια γλυκοζαμινογλυκάνη που περιέχει είναι η θειική χονδροϊτίνη που προέρχεται από εκχύλισμα βόειας τραχείας και πνευμόνων. Διεγείρει τη σύνθεση νέων μορίων γλυκοσαμινογλυκανών και αναστέλλει τη δράση των καταβολικών ενζύμων. Χορηγείται ενδομυϊκά ή ενδοαρθρικά.

Ζ. Διαιτητικά συμπληρώματα ( nutraceuticals )

Στην κατηγορία αυτή κατατάσονται τα σκευάσματα που χορηγούνται από το στόμα και είναι :

  • Συνδυασμός γλυκοζαμίνης και θειικής χονδροϊτίνης ( Cosequin , Sinoquin ) Τα σκευάσματα αυτά ευνοούν την αναβολική διαδικασία στον αρθρικό χόνδρο και αναστέλλουν τη δράση των καταβολικών ενζύμων. Παρά το ότι υπάρχουν πολλές αναφορές που υποστηρίζουν την βελτίωση της κινητικότητας και τη μείωση του πόνου σε αρθρώσεις με ΟΑ, δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση για αυτή τη δράση.

Μερικές κλινικές δίαιτες περιέχουν αυτές τις ουσίες και η διατροφή με αυτές βοηθά στην θεραπεία της ΟΑ.

  • Omega – 3 λιπαρά οξέα . Έχει τεκμηριωθεί επιστημονικά ότι τα omega -3 κυρίως λιπαρά οξέα έχουν άμεση ανασταλτική δράση στις καταβολικές εξεργασίες που λαμβάνουν χώρα στο αρθρικό χόνδρο, μειώνοντας την δραστικότητα της κυκλοοξυγενάσης και των κυτταροκινών . Οι κλινικές δίαιτες ( Hill ’ s j / d ) που περιέχουν αυξημένη συγκέντρωση omega – 3 λιπαρών οξέων (όπως το εικοσιπεντανοϊκό οξύ EPA που προέρχεται από ψάρια) και μικρή αναλογία omega – 6 λιπαρών οξέων βοηθούν στην μείωση της έκκρισης προσταγλανδινών εντός της άρθρωσης και επομένως την κλινική βελτίωση των συμπτωμάτων της ΟΑ και τη μείωση της δόσης των ΜΣΑΦ.
  • Αντιοξειδωτικές ουσίες. Οι ουσίες αυτές , όπως ή βιταμίνη Ε και C μειώνουν το επίπεδο των ελευθέρων ριζών οξυγόνου μέσα στην άρθρωση. Υπάρχουν κτηνιατρικές δίαιτες ( Hill ’ s j / d ) που περιέχουν αντιοξειδωτικές ουσίες.

B . Χειρουργική θεραπεία

Η χειρουργική επέμβαση σε μια άρθρωση που πάσχει από ΟΑ έχει σκοπό την βελτίωση της κινητικότητας και την εξάλειψη του πόνου. Οι χειρουργικές επεμβάσεις που εφαρμόζονται για την χειρουργική θεραπεία της ΟΑ είναι η τριπλή πυελική οστεοτομία, οι διάφορες εξωαρθρικές και ενδοαρθρικές τεχνικές για την αντιμετώπιση της ρήξης του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου, η νεαροποίηση του αρθρικού χόνδρου επί οστεοχονδρίτιδας, η ολική αρθροπλαστική της άρθρωσης του ισχίου η εκτομή της κεφαλής του μηριαίου και η αρθρόδεση.

 

 

 

 

 

���ģ������http://BestMoban.Com,����ģ�������http://BestMoban.Com http://9host.cn http://bestsucai.com