Η δυσπλασία της άρθρωσης του αγκώνα
											    

Η δυσπλασία της άρθρωσης του αγκώνα είναι συχνή αιτία χωλότητας των προσθίων άκρων σε νεαρά αναπτυσσόμενα σκυλιά μεσαίων και μεγαλόσωμων φυλών. Προσβάλλονται κυρίως τα Labrador retrievers , τα Rottweilers , τα Golden retrievers , τα Bernese mountain dogs και τα G . shepherds . Σε ποσοστό 30-80% η παθολογική αυτή κατάσταση είναι αμφοτερόπλευρη.

Η νόσος εμφανίζεται με τρεις διαφορετικές μορφές. Κάθε μία από αυτές έχει διαφορετικά ακτινογραφικά ευρήματα και διαφορετικό τρόπο θεραπείας. Οι μορφές αυτές είναι:

  • Η διαχωριστική οστεοχονδρίτιδα της τροχιλίας του βραχιονίου

  • Η αδυναμία συνοστέωσης της έσω κορωνοειδούς απόφυσης της ωλένης ή το κάταγμα της έσω κορωνοειδούς απόφυσης της ωλένης

  • Η αδυναμία συνοστέωσης του ράμφους του ωλεκράνου

Όλες οι μορφές της δυσπλασίας του αγκώνα οδηγούν μετά την ηλικία του ενός έτους στην εμφάνιση δευτερογενών αλλοιώσεων οστεοαρθρίτιδας (εκφυλιστική αρθροπάθεια).

Οι σκύλοι που πάσχουν από δυσπλασία του αγκώνα εμφανίζουν δύσκαμπτο βάδισμα ή χωλότητα σε ηλικία 4 – 12 μηνών. Σε περιπτώσεις μονόπλευρης προσβολής, παρατηρείται περιοδική χωλότητα διαφόρου βαθμού ή οποία επιδεινώνεται μετά από άσκηση ενώ σε περιπτώσεις αμφοτερόπλευρης προσβολής παρατηρείται δύσκαμπτο βάδισμα.

Κατά τις παθητικές κινήσεις της άρθρωσης του αγκώνα πιθανόν να εκδηλωθεί πόνος. Κατά την ψηλάφηση επίσης, της άρθρωσης είναι δυνατόν να παρατηρηθεί πάχυνση του αρθρικού θυλάκου , οίδημα, πόνος και κριγμός.

Η διάγνωση γίνεται με ακτινολογικό έλεγχο της διάρθρωσης του αγκώνα.

Στην διαφορική διάγνωση περιλαμβάνονται οι παθήσεις πού είναι δυνατόν να προκαλέσουν χωλότητα προσθίου άκρου σε νεαρό (< 1 έτους) σκύλο μεγαλόσωμης φυλής. Τέτοιες παθήσεις είναι η πανοστείτιδα , η υπερτροφική οστεοδυστροφία, η διαχωριστική οστεοχονδρίτιδα της άρθρωσης του ώμου, ο τραυματισμός (κάταγμα, εξάρθρημα) και η σηπτική ή ανοσολογική αρθροπάθεια.

Για τον πλήρη ακτινολογικό έλεγχο της άρθρωσης του αγκώνα απαιτούνται ακτινογραφίες σε τέσσερις διαφορετικές θέσεις. Προϋπόθεση είναι η γενική αναισθησία ή η ηρέμηση του ζώου. Πρέπει να ελέγχονται και τα δύο άκρα διότι συχνότατα η δυσπλασία του αγκώνα είναι αμφοτερόπλευρη.

Η θεραπευτική αντιμετώπιση και η πρόγνωση των τριών μορφών της δυσπλασίας του αγκώνα είναι διαφορετική.

  • Διαχωριστική οστεοχονδρίτιδα της τροχιλίας του βραχιονίου.

Η διαχωριστική οστεοχονδρίτιδα της τροχιλίας του βραχιονίου μπορεί να αντιμετωπισθεί συντηρητικά ή χειρουργικά. Η συντηρητική θεραπεία συνίσταται στον περιορισμό της άσκησης για 4 –6 εβδομάδες με σκοπό τα τεμάχια του αρθρικού χόνδρου που έχουν διαχωριστεί να αποκολληθούν πλήρως και το έλλειμμα να αντικατασταθεί από ινοχόνδρινο ιστό. Στο διάστημα αυτό χορηγούνται χονδροπροστατευτικά φάρμακα (Θειική Χονδροιτίνη ή Πολυθειική Πεντοζάνη). Εάν μετά το διάστημα αυτό η πορεία της νόσου δεν είναι ικανοποιητική, τότε συνιστάται η χειρουργική απομάκρυνση των διαχωρισμένων τμημάτων του αρθρικού χόνδρου και η βαθιά απόξεση του υποχόνδριου οστού, έτσι ώστε το έλλειμμα να πληρωθεί γρήγορα με νέο ινοχόνδρινο ιστό. Η πρόγνωση μετά τη χειρουργική θεραπεία είναι καλή έως άριστη με ποσοστό επιτυχίας περίπου 85%.

  • Κάταγμα της έσω κορωνοειδούς απόφυσης της ωλένης

Η θεραπευτική αντιμετώπιση του κατάγματος της έσω κορωνοειδούς απόφυσης της ωλένης είναι χειρουργική. Τα ασθενή ζώα πρέπει να χειρουργούνται σε ηλικία μικρότερη των 16 μηνών , πριν δηλαδή την εμφάνιση δευτερογενών αλλοιώσεων αρθρίτιδας. Η χειρουργική επέμβαση συνίσταται στην διάνοιξη της άρθρωσης από την έσω πλευρά και την απομάκρυνση των ελευθέρων τμημάτων της κορωνοειδούς απόφυσης. Μετά την χειρουργική επέμβαση περιορίζεται η δραστηριότητα του ζώου για 4 – 6 εβδομάδες . Η πρόγνωση είναι καλή έως άριστη.

  • Αδυναμία συνοστέωσης του ράμφους του ωλεκράνου

Η κλασσική θεραπεία της αδυναμίας συνοστέωσης του ράμφους του ωλεκράνου είναι η χειρουργική απομάκρυνση του ελεύθερου τμήματος αυτού. Το ελεύθερο τμήμα του ράμφους του ωλεκράνου πρέπει να αφαιρείται αμέσως μετά τη διάγνωση (ηλικία 4-6 μήνες) διότι η παραμονή του εντός της άρθρωσης διατηρεί την φλεγμονή και οδηγεί σε δευτερογενείς εκφυλιστικές αλλοιώσεις. Καλύτερα αποτελέσματα αναφέρονται με την επανασύνδεση του ελεύθερου τμήματος του ράμφους του ωλεκράνου στη μετάφυση της ωλένης με συμπιεστικό κοχλία

Σύμφωνα με την θεωρεία που αναφέρει ότι η αδυναμία συνοστέωσης του ράμφους του ωλεκράνου οφείλεται σε ασύγχρονη κατά μήκος αύξηση της κερκίδας με την ωλένη, η οστεοτομία της ωλένης με σκοπό να εξαλειφθούν τα ασκούμενα φορτία στο ράμφος του ωλεκράνου οδηγεί στη συνοστέωση του ράμφους του ωλεκράνου με την μετάφυση της ωλένης.

Τα μετεγχειρητικά αποτελέσματα της τεχνικής αυτής είναι άριστα και αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η ασύγχρονη αύξηση της κερκίδας με την ωλένη είναι η κύρια αιτία της αδυναμίας συνοστέωσης του ράμφους του ωλεκράνου. Μετά την οστεοτομία της ωλένης δεν παρατηρούνται αστάθεια της άρθρωσης, δευτερογενείς εκφυλιστικές αλλοιώσεις και δημιουργία οστεοφύτων. Η χειρουργική αυτή τεχνική αποτελεί την σύγχρονη θεραπευτική επιλογή για την αδυναμάια συνοστέωσης του ράμφους του ωλεκράνου.

Η χειρουργική επέμβαση πρέπει να γίνεται σε ηλικία 5-6 μηνών πριν την εμφάνιση δευτερογενών οστεοαρθριτικών αλλοιώσεων.

 

 

 

 

 

���ģ������http://BestMoban.Com,����ģ�������http://BestMoban.Com http://9host.cn http://bestsucai.com